cogn

Vèneto

Sostantivo

cogn m (pl: cogni)

En cogn (1) de legn

1. en tòch de legn o de metal con vari uxi, tra cui spacar do àlberi e sasi
2. en cosin che se met tra do stramaẑi par far en lèt matrimoniale, o tra stramaẑ e làstico par no cascar do co se dròm

Siłabasion

cógn

Pronunsa

IPA: koɲ

Etimołozia

De'l latin cuneus

Tèrmeni corełai

• incognar, incagnar

Tradusion

Tradusion: cogn

• wedge ^(en)
• cuneo ^(it) m.

• cuneus ^(la) m.
• клин ^(ru) m. ‎(klin)

Notasion

• Livio Tissot, Dizionario primierotto pàgina 76