mèrlo

Vèneto

Sostantivo

mèrlo m (pl: mèrli)

1. oxèƚo co ƚe pene negre e 'l bèco xaƚo
   • la so clasifegasion sientifega la xe Turdus merula ( tasonomia)

Siłabasion

mèr | lo

Pronunsa

IPA: /'mɛrlo/

Etimołozia

• manca ła etimołozìa; se te ła conosi, zónteła ti.

Tradusion

Tradusion: mèrlo

• inglexe: par piaser, zonta sta tradusion se te ła conosi.

• merlo ^(it) m.

Notasion

• Giuseppe Boerio, [Dizionario del dialetto veneziano] pàgina 412