cìcara

Vèneto

Sostantivo

cìcara f (pl: cicare)

1. spècie de pìcoƚa scuèƚa co un mànego che se dòpara par bèvare el te o el café

Na cìcara da tè sora un piatin

Siłabasion

cì | ca | ra

Pronunsa

IPA: /'t͡ʃikara/

Etimołozia

• manca ła etimołozìa; se te ła conosi, zónteła ti.

Tradusion

Tradusion: cìcara

• cup ^(en):* mug ^(en)

• tazza ^(it) f.

Notasion

• manca łe fonte; se te ghene conosi, zóntełe ti.