poƚènta

Vèneto

Sostantivo

poƚènta f (pl: poƚènte)

Na méscoƚa ficà te la poƚènta te un caƚièro

1. magnare fato co farina de formenton (o, na òlta, de segaƚa o faro) còto te l'acua e che se magna insieme a calcòs altro (el conpanàdego)

Siłabasion

po | ƚèn | ta

Pronunsa

manca ła pronuncia; se te vùi, zónteła ti

Etimołozia

• Védarse: polènta

Tradusion

• Védarse: polènta

Notasion

• manca łe fonte; se te ghene conosi, zóntełe ti.